Zanim zostałam dietetykiem, byłam tą dziewczyną, która próbowała wszystkiego. Diety cud, restrykcje, „zdrowe” plany z internetu, które wytrzymywały dwa tygodnie. Potem kolejne dwa tygodnie wyrzutów sumienia, że znowu się nie udało.

Schudłam 15 kilo. Nie dzięki kolejnej diecie — dzięki temu, że zaczęłam wreszcie rozumieć, co się dzieje w moim organizmie. Insulina, kortyzol, sen, stres, hormony. I że plan, który ignoruje tę całą biochemię, nigdy nie zadziała w długim biegu, bez względu na to, jak rygorystyczny będzie.

To wtedy poszłam na dietetykę kliniczną. Nie dlatego, że „interesuje mnie zdrowe odżywianie”. Dlatego, że chciałam wiedzieć, dlaczego mi to wreszcie zadziałało — i jak pomóc to zrobić innym kobietom, które przechodzą przez to samo, co ja kilka lat wcześniej.